Opublikowano Dodaj komentarz

Najczęstsze urazy i choroby stawów kolanowych

Najczęstsze urazy i choroby stawów kolanowych - sporlastic.pl

Stawy kolanowe łączące dwie długie dźwignie w postaci kości goleni i kości udowej stanowią często miejsce przeciążenia i następczych dolegliwości, szczególnie u dzieci i młodzieży uprawiającej zajęcia sportowe czy sport wyczynowy. Naturalnie, z racji eksponowanej pozycji w narządzie ruchu, stawy kolanowe są także narażone na częste urazy i uszkodzenia.

Najczęstsze urazy i choroby w obrębie stawów kolanowych

Uszkodzenia końców stawowych tworzących staw kolanowy czyli złamania, zdarzają się rzadko, Najczęściej mamy do czynienia z uszkodzeniami tkanek miękkich, takich jak: więzadła, przyczepy ścięgien, łękotki itp., które w przypadku zlekceważenia czy też zaniedbania leczenia, mogą doprowadzić do znacznego ograniczenia sprawności, a niekiedy wręcz do kalectwa (np. niestabilny i bolesny staw).

Uszkodzenia więzadeł stawu kolanowego

Zawartość, a tym samym wydolność stawu kolanowego, uzależniona jest głównie od zabezpieczających je ścięgien i więzadeł.
Gwałtowne urazy powodujące tzw. skręcenia stawu (np. podczas gry w piłkę, biegów, skoków itp.) zazwyczaj pociągają za sobą uszkodzenia tzw. aparatu stabilizującego kolana, co objawia się bólem, tkliwością i obrzękiem stawu. Skręcenie lekkiego stopnia oznacza uszkodzenie niewielkiej liczby włókien więzadła, a tym samym nie grozi upośledzeniem jego funkcji. Skręcenia poważne uszkadzają dużą liczbę włókien, a niekiedy mogą też doprowadzać do całkowitego przerwania więzadła.
Zlekceważenie takiego uszkodzenia czy zaniedbanie leczenia może oznaczać kalectwo – trwałą niestabilność stawu kolanowego.
Przerwane więzadła leczy się zachowawczo lub operacyjne (artroskopowo), ale zawsze unieruchomienie czy ograniczenie funkcji chorego stawu musi trwać kilka do kilkunastu tygodni, z którym to faktem niewiele osób chce się pogodzić (szczególnie młodzież). Na szczęście z pomocą przychodzi tutaj spora ilość dostępnych na rynku ortez i stabilizatorów zabezpieczających staw kolanowy w takim przypadku. Niekiedy do uszkodzenia więzadła dochodzi powoli, w miejscu jego przyczepu do kości. Są to tzw. entezopatie, czyli bolesność w miejscu wnikania do kości włókien więzadła. Jeżeli uraz jest gwałtowny, może dojść do masywnego oderwania więzadła i następczych zwapnień w tym miejscu. Entezopatie właściwie leczone nie pozostawiają żadnych szkodliwych następstw.

Uszkodzenia łękotek kolana

Łękotki są chrzęstno-włóknistymi, owalnymi tworami, przedzielającymi staw na dwa piętra, ułatwiającymi wykonywanie ruchów w stawie oraz zwiększającymi jego stabilność.
Podobnie jak więzadła, łękotki często ulegają uszkodzeniom, szczególnie w czasie wysiłków sportowych. Uszkodzenie objawia się bólem, tkliwością, wysiękiem w stawie oraz uczuciem przeskakiwania w stawie. typowym objawem uszkodzenia łękotki jest tzw. zablokowanie stawu, czyli niemożliwość wykonania jakiegokolwiek ruchu na skutek zakleszczenia się oderwanej łękotki między końcami stawowymi. Leczenie jest z reguły chirurgiczne z pomocą przychodzi tutaj zabieg artroskopowy. Przy uszkodzeniu łękotek w kolanie warto profilaktycznie zakładać specjalną ortezę na kolano chroniącą łękotki.

 

Choroba Hoffy 

Terminem tym operuje się przerost i następczy ucisk ciała tłuszczowego położonego wewnątrz stawu. Choroba z reguły dotyczy dorastających dziewczynek, szczególnie tych, które mają przerost kolan (wiotkość stawów). Do zaostrzenia dolegliwości
(bóle w stawie) dochodzi zazwyczaj tuż przed miesiączką, z racji pęcznienia ciała Hoffy (zespół przedmiesiączkowego zatrzymania wody). Dolegliwości zmniejsza ograniczanie wysiłków fizycznych oraz zmiana obuwia sportowego na obuwie z normalnym obcasem, w wyniku czego zwiększa się przestrzeń w stawie i nie dochodzi do ściskania ciała Hoffy.

Torbiel Bakera

Mianem tym opatruje się przykrą dolegliwość, polegającą na bólach kolana i pojawieniu się w dole podkolanowym guza. Okresowo guz może się zmniejszać i wówczas chory ma uczucie pełności stawu.
Przyczyną choroby jest uwypuklenie się pod kolanem zachyłka błony maziowej i wypełnienie go płynem stawowym. Choroba często współistnieje z uszkodzeniem łękotki. U dzieci jest to nierzadko sprawa przejściowa, nie wymagająca leczenia. Jako terapię zachowawczą lekarze zalecają noszenie stabilizatora kolana.

Jałowa martwica guzowatości piszczeli – Choroba Osgooda – Schlattera

Choroba rozwija się u chłopców w okresie pokwitaniowego skoku wzrostowego
( 12-15 lat) i z reguły ma podłoże urazowe (lub sumowanie się mikrourazów – sport). Rozpoczyna się tkliwością okolicy guzowatości piszczeli i bólami nasilającymi po leczeniu i wysiłkach fizycznych.
Leczenie polega na oszczędzaniu kończyny i unikaniu biegów, skoków itp. przez kilka miesięcy. Warto w tym okresie stosować dedykowany stabilizator na kolano, który odciąży staw kolanowy podczas ruchu.

Oddzielająca martwica chrzęstno-kostna

Choroba polega na samoistnym obumieraniu niewielkiego odcinka chrząstki stawowej i podchrzęstnej warstwy kości w obrębie kłykcia przyśrodkowego kości udowej. Z czasem dochodzi do oddzielenia się martwiaka chrzęstno-kostnego i wypadnięcia do jamy stawu. Tworzy się w ten sposób tzw. myszka stawowa – ciało wolne, mogące dawać ostre bóle stawu. leczenie jest operacyjne – polega na zespoleniu chorej chrząstki z podłożem lub usunięciu ciała wolnego.

Nawykowe zwichnięcie rzepki

Do nawykowego przemieszczenia się rzepki na boczną stronę stawu kolanowego dochodzi z powodu wrodzonego rozluźnienia torebki stawowej po stronie przyśrodkowej, niedorozwoju kłykcia bocznego kości udowej, płytkiego dołu między-kłykciowego kości udowej oraz koślawości kolana. Nierzadko przyczyną wywołującą jest uraz. Z reguły potrzebne jest leczenie operacyjne i unieruchomienie kolana na kilka tygodniu. Jako profilaktykę lekarza zalecają noszenie specjalnej ortezy rzepki.

Jałowa martwica kłykcia przyśrodkowego piszczeli (choroba Blounta)

Choroba powstaje zazwyczaj u dzieci z powodu zmian martwiczych kłykcia przyśrodkowego piszczeli. Do choroby może usposabiać siedzenie po turecku w okresie czynnej krzywicy. Następcza szpotawość kolana jest łatwa do wyleczenia w okresie zmian wczesnych. W okresie zaawansowanym wymaga z reguły leczenia operacyjnego. Nierzadko operacje trzeba powtarzać w miarę wzrostu dziecka. Jako rehabilitację wspomagającą można zastosować aparat szynowy odciążający przedział przyśrodkowy stawu kolanowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *